نگاه کردن به نقشه ها و دنبال کردن خطوط راه ها برام خیلی ارامش بخشه به دو دلیل ؛ اولی اینکه خیلی به زمین و خاک علاقه دارم ، تصور اینکه یه ذره خاک چه مسیری رو طی کرده از میلیون ها سال پیش تا امروز برام جذابه . یعنی خاکی که الان تو گلدان یا نوک قله ی کوه رو به روی پنچره ی اتاقم هست شاید میلیون ها سال پیش در اکوسیستمی بوده که یه لیوپلورودون یا آمفیکوئلیاس توش زندگی می کردن .
دوم اینکه به دونست شیوه ی زندگی مردم بقیه دنیا علاقه دارم ؛ اینکه چطور فکر می کنن ، دغدغه هاشون ، علایقه شون ، صبح که از خواب بیدار میشن اولین چیزی که بهش فکر می کنن چیه ، برنامه ی کاریشون ، کتاب هایی که میخونن ، چه داستانی دارن ، وقتی حوصله شون سر میره چیکار می کنن و ...

"مترسک"؛ شاد ترینِ آدم ها بود! ... سَرَش به سنگِ احساسِ اشتباهی خورد که یک عمر به سینه زده بود! پَس؛ روحَش در هم شکست و خاکستر شد!!.. باشد که دستِ چرخِ روزگار جفت شِش بیَندازد و نوبت به بازیِ بهار برسد !!؛ _بهاری که اردیبهشتش از آنِ "من" است.. باشد که نَفَسِ جادوییِ آن زیبایِ اردیبهشتی، بر خاکسترِ روحش نشسته و قُقنوسِ زندگی اش را از خوابِ سقوط بیدار کند ...و باشد که با قلم مویِ بوسه هایَش، برقِ باشکوه ترین لبخند ها را، بَر بومِ چشم هایِ خیره به راهَش نقاشی کند ... آری_!... _"دستِ مرگ از تو کوتاه باد !مترسکِ گندمزار_... تو زنده به مومیاییِ بهار هستی !"

" K "

Carl Spitzweg

Arturo Ricci

بگذار بگویم عزیز دل ، که اگر روزی جان خسته ی من پایاب از دست بدهد ، از مشاهده ی این ادم ها ارام میگیرد ، چرا که این ها در خشنودی ای سعادت امیز ، در دایره ی کوچک هستی شان روزگار می گذرانند و همین که نان فردایشان به دست امد ، راضی اند و وقتی که ریزش برگ ها را می بینند ، جز این فکر نمی کنند که دارد زمستان می شود .

همش میگن خودت رو دوست داشته باش

ولی هیچ وقت نمی گن چطوری خودت رو پیدا کنی

از کجا بدونم این منم میان این همه چرندیاتی که به خوردم داده شده

رو سیاهم ، خجالت زده ام ، شرمگینم

کاش می شد هر چه در گلو و ذهنم هست قی کنم